Το πρώτο επίσημο βασανιστήριο θα το περάσουν όταν θα είναι μωρά, μόλις 2 μηνών. Αρπάζονται βίαια από τα κελία τους και τοποθετούνται πάνω σε μια ξύλινη πλάκα, με τα πόδια τους δεμένα πάρα πολύ σφιχτά. Το γεγονός αυτό και μόνο τους προκαλεί απίστευτο φόβο και άγχος, διότι δεν αποτελούν φυσικούς κυνηγούς, αλλά θηράματα και έτσι είναι απίστευτα ευαίσθητα και φοβούνται πολύ εύκολα και πολλές φόρες πεθαίνουν από καρδιακή προσβολή.
Μόλις δεθούν, θα ξεκινήσει το μαρτύριο του ξεσκίσματος του τριχώματός τους, φυσικά χωρίς αναισθησία, ένα τρομακτικό βασανιστήριο που θα διαρκέσει έως και μία ώρα. Οι πόνοι από το τράβηγμα του τριχώματος είναι αφόρητοι και απερίγραπτοι, με αποτέλεσμα τα ζώα να ουρλιάζουν ασταμάτητα.

Αφού τους ξεριζώσουν όλες τις τρίχες, θα τα πετάξουν και πάλι στα κελιά τους με ένα δέρμα ερεθισμένο και εκτεθειμένα πια σε όλες τις καιρικές συνθήκες, χωρίς τη γούνα τους να τα προστατεύει. 6 μήνες μετά, η γούνα τους έχει ξαναβγεί και το ίδιο βασανιστήριο θα επαναληφθεί. Μετά από σχεδόν 10 χρόνια εκμετάλλευσης και απίστευτης κακοποίησης ή όταν πάψουν να παράγουν τρίχωμα καλής ποιότητας θα τα σφάξουν και θα πουλήσουν τα άψυχα πτώματά τους για κρέας. Η σφαγή των κουνελιών, όπως και όλων των ζώων άλλωστε, χαρακτηρίζεται από αφόρητο πόνο.
Ένα ακόμα τραγικό γεγονός είναι ότι, στη βιομηχανία ανκορά, χρησιμοποιούνται κυρίως τα θηλυκά κουνέλια, διότι έχουν πιο χονδρό και πυκνό τρίχωμα, σε σχέση με τα αρσενικά. Για αυτό το λόγο, τα αρσενικά κουνέλια, δολοφονούνται μόλις γεννηθούν, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα αρσενικά μωρά κοτόπουλα, τα οποία και αυτά δεν θεωρούνται χρήσιμα για τη βιομηχανία.