Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Ερευνών για την Ειρήνη (PRIO) περισσότερα από 1 δισεκατομμύριο παιδιά (59% του συνολικού αριθμού των παιδιών) ζούν σε χώρες που πλήττονται από συγκρούσεις και  357 εκατομμύρια ανθρώπινα παιδιά (16% του συνολικού αριθμού των παιδιών) ζουν ακριβώς στις περιοχές που μένονται οι πόλεμοι και οι ένοπλες συγκρούσεις, με αποτέλεσμα να βρίσκονται σε διαρκή κίνδυνο.

Οι ενήλικες άνθρωποι τα πυροβολούν, τα βομβαρδίζουν, τα βιάζουν, τα οδηγούν σε λιμοκτονία και τα εξαναγκάζουν να γίνουν στρατιώτες ή βομβιστές αυτοκτονίας, ενώ στην καλύτερη περιπτώση τους στερούν την πρόσβαση στην εκπαίδευση ή τα ωθούν να αφήσουν τα σπίτια τους.

Σύμφωνα με τον Ο.Η.Ε. (που τα στοιχεία του όμως καλύπτουν συγκεκριμένες χώρες) 10 χιλιάδες παιδιά σκοτώθηκαν ή έμειναν ανάπηρα στους πολέμους που έγιναν το έτος 2017.

Στους πολέμους που έλαβαν χώρα μετά τη λήξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου περισσότερα από 6 δισεκατομμύρια ανθρώπινα παιδιά έχουν τραυματιστεί σοβαρά ή έχουν μόνιμες αναπηρίες.

Περισσότερα από 10 δισεκατομμύρια ανθρώπινα παιδιά έχουν βαθιά ψυχολογικά τραύματα, καθώς βρέθηκαν σε καταστάσεις πολέμου που νόμιζαν πως θα πεθάνουν ή/και είδαν την οικογένειά τους να δολοφονείται.

Περισσότερα από  20 εκατομμύρια έχουν εξαναγκαστεί να αφήσουν το σπίτι τους.

Περισσότερα από  150 εκατομμύρια παιδιά έμειναν ορφανά, εκ των οποίων περισσότερα από 13 εκατομμύρια έχουν χάσει και τους δύο γονείς τους.

Περισσότερες από 110 εκατομμύρια νάρκες είναι μοιρασμένες σε 108 χώρες και τραυματίζουν ή σκοτώνουν 70 ανθρωπους την ημέρα. Κάθε τουλάχιστον 90 λεπτά μια νάρκη εκρήγνυται στα χέρια ενός παιδιού.

Περισσότερα από 124 εκατομμύρια παιδιά δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση εξαιτίας των ένοπλων διαμαχων.

Τα τελευταία χρόνια περισσότερα από 300,000 παιδιά, εκ των οποίων τα 100,000 ήταν κορίτσια υπηρέτησαν ως στρατιώτες. Τα παιδιά αναγκάζονται να γίνουν στρατιώτες για πολλούς και διάφορους λόγους. Πολλά έχουν απαχθεί από τις οικογένειές τους και εξαναγκάζονται να πολεμήσουν υπό την απειλή θανάτου. Για πολλά από αυτά τα πιτσιρίκια όμως, ο στρατός είναι ο μοναδικός τρόπος να επιβιώσουν και να βρουν φαγητό. Μερικά τα παραδίδουν οι ίδιοι τους οι γονείς στον στρατό με αντάλλαγμα την προστασία τους.

Τα παιδιά αν και ατρόμητα από τη φύση τους, καθώς δεν έχουν καθαρή εικόνα για τον θάνατο, συχνά δρουν υπό την επείρια αλκοόλ ή ναρκωτικών. Άλλες φορές για να τα εξοικιώσουν με τη βία, τα εκθέτουν σε απίστευτες αγριότητες και συχνά τα εξαναγκάζουν να βιαοπραγήσουν εναντίον της ίδιας τους της οικογένειας.

Συχνά τα παιδιά-στρατιώτες χρησιμεύουν και ως ζωντανοί ανιχνευτές ναρκών ξηράς, καθως πολλές νάρκες ενεργοποιούνται με μόλις 5 κιλά βάρος. Άλλες φορές χρησιμεύουν ως στρατιώτες, όπου και αναγκάζονται να πολεμούν. Άλλωτε χρησιμοποιούνται ως αγγελιοφόροι ενώ τα κορίτσια χρησιμεύουν συχνά ως “νοσοκόμες” και “μαγείρισσες”, εξαναγκαζόμενες να προσφέρουν και σεξουαλικές υπηρεσίες στους στρατιώτες.

Η σεξουαλική εκμετάλλευση των ανήλικων παιδιών βρίσκεται σε ανησυχητικά υψηλά επίπεδα. Πιο ευάλωτα είναι τα φτωχά παιδιά, τα άστεγα, τα προσφυγόπουλα, τα παιδιά από εμπόλεμες ζώνες, τα παιδιά-μετανάστες, τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, καθώς και τα παιδιά που δεν πάνε σχολείο.

Υπάρχουν στοιχεία για τουλάχιστον 900,000 παιδιά που έπεσαν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης φέτος, αλλά οι αριθμοί είναι σαφώς υψηλότεροι, καθώς είναι πολύ δύσκολο να διαπιστωθεί το έγκλημα αυτό.

Σε πολλές περιοχές τα παιδιά που εξανάγκαζονται στη πορνεία, δεν κακοποιούνται μόνο από την πορνεία αυτή καθ αυτή, αλλά και από την θέση που παίρνει η κοινωνία απεναντί τους, η οποία θεωρεί πως η πορνεία είναι επιλογή των παιδιών και έτσι δεν δείχνει καμία συμπάθια προς τα θύματα.

Τα παιδιά εξαναγκάζονται σε σεξουαλικές πράξεις με ενηλίκους, όχι μόνο οργανωμένα στις περιπτώσεις πορνείας που είδαμε παραπάνω, αλλά και από άτομα που βρίσκονται στον περίγυρό τους.

Μόνο στην Ευρώπη υπολογίζεται ότι τα κορίτσια που δέχτηκαν σεξουαλική βία πριν την ηλικία των 15 ανέρχονται σε 2,500,000.

Σύμφωνα με τη Διεθνή Κοινότητα για την Πρόληψη της Παιδικής Κακοποίησης (ISPCAN) παγκοσμίως 1 στα 4 κορίτσια και 1 στα 5 αγόρια κακοποιούνται σεξουαλικά.

Βάσει των στοιχείων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (WHO) 12% των παιδιών κακοποιήθηκαν σεξουαλικά το προηγούμενο έτος.

Το 90% των παιδιών που κακοποιούνται σεξουαλικά πέφτουν θύμα ενός ανθρώπου που γνωρίζουν και στο 68% των περιπτώσεων ο βιαστής είναι μέλος της οικογενειας τους.

Τα παιδιά πέφτουν διαρκώς θύματα των βίαιων γονέων τους. Συχνά η βία που οι γονείς ασκούν στα ίδια τους τα παιδιά, δεν λογίζεται καν ως βία από την κοινωνία, καθώς είναι τόσο συνιθισμένη.

Η πλειοψηφία των παιδιών ηλικίας 2 με 14 ετών  δέχονται είτε σωματική, είτε ψυχολογική βία, είτε και τα δύο, ως μέθοδο πειθαρχίας από τους κηδεμόνες τους. Σχεδόν σε όλες τις χώρες παγκοσμίως μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό παιδιών μεγαλώνει χωρίς να δέχεται βία από το οικείο του περιβάλλον και τουλάχιστον 1 στα 4 παιδιά έχει κακοποιηθεί σωματικά από τους γονείς του, σύμφωνα με στοιχεία του WHO.

Οι ενήλικες δολοφονούν τα παιδιά τους και αυτό δεν αφορά μόνο τις καταστάσεις πολέμου. Σε συνθήκες ειρήνης κάθε 7 λεπτά ένα παιδί δολοφονείται από κάποιον ενήλικα. Σύμφωνα με στοιχεία της Unicef, 82,000 παιδιά δολοφονήθηκαν από ενήλικες το 2015.

Φυσικά η βία που ασκείται από τους ενήλικες στα ανθρώπινα παιδιά ωχριά σε σχέση με τη βία που ασκούν στα μη ανθρώπινα ζώα, αρκεί να αναλογιστούμε ότι το 2017 δολοφονήθηκαν:

Περισσότερα από 300,000,000 αγελάδες

Περισσότερα από 66,000,000,000 κοτόπουλα

Περισσότερα από 3,000,000,000 πάπιες

Περισσότερα από 400,000,000 κατσίκες

Περισσότερα από 1,400,000,000 γουρούνια

Περισσότερα από 970,000,000 κουνέλια

Περισσότερα από 560,000,000 πρόβατα

Και περισσότερα από 660,000,000 γαλοπούλες

Η παραπάνω λίστα δεν περιλαμβάνει όλα τα είδη ζώων που δολοφονήσαμε το 2017 για να τα μετατρέψουμε σε κρέας, ούτε όσα δολοφονήσαμε για να τους κλέψουμε το γάλα και τα αυγά τους. Επίσης δεν περιλλαμβάνει τα ζώα που δολοφονήσαμε σε όλες τις άλλες άρρωστες δραστηριότητές μας (που τις βαφτίζουμε ανάγκη για έρευνα, ένδυση, αθλήση κλπ).

Όταν εμείς ως ενήλικες βιάζουμε, ακρωτηριάζουμε και δολοφονούμε τα ίδια μας τα παιδιά και όταν δημιουργούμε Ολοκαυτώματα εις βάρος των μη ανθρώπινων ζώων κάθε στιγμή που περνάει, δεν είναι δύσκολο να αντιλιφθούμε ότι η “ειρήνη” είναι κατί που δεν θέλουμε να έχουμε στα αλήθεια. Ως είδος τρεφόμαστε όχι μόνο με νεκρή σάρκα, αλλά και από τον πόνο, τον φόβο και την εκμετάλλευση όποιων μπορούμε τελικά να υποτάξουμε.

Δεν μπορούμε να στοχεύσουμε στην συμπόνια και στην καλοσύνη των ανθρώπων, προκειμένου να τους ευαισθητοποιήσουμε για τα μη ανθρώπινα ζώα. Εφόσον συμπεριφέρονται κατά αυτόν τον τρόπο στα ίδια τους τα παιδιά, μην τρέφουμε αυταπάτες ότι θα μπορούσαν να συμπεριφερθούν καλύτερα σε ζώα διαφορετικού είδους.