Vegan για τις Κότες

Οι κότες είναι περίεργα και ιδιαίτερα κοινωνικά ζώα. Όταν τους δίνεται η ευκαιρία, περνάνε τις μέρες τους μαζί, σκάβουν το χώμα για να τραφούν και κάθονται στον ήλιο. Οι κότες κακαρίζουν στα αγέννητα μωρά τους που απαντάνε και αυτά με τη σειρά τους μέσα από το κέλυφος του αυγού τους. Η νοημοσύνη και η προσαρμοστικότητα των κοτόπουλων τα καθιστούν ιδιαίτερα ευάλωτα στην εργοστασιακή κτηνοτροφία, διότι, σε αντίθεση με τα περισσότερα πουλιά, τα μωρά κοτόπουλα μπορούν να επιβιώσουν χωρίς τις μητέρες τους και χωρίς την άνεση μια φωλιάς και βγαίνουν από το αυγό πρόθυμα να εξερευνήσουν, έτοιμα να ζήσουν τη ζωή τους - κάτι που θα αποδειχτεί ως τραγωδία στις φάρμες εκτροφής. Υπό φυσιολογικές συνθήκες ο μέσος όρος ζωής ενός κοτόπουλου είναι τα 6 χρόνια.

Κάθε χρόνο πάνω από 40 δισεκατομμύρια κοτόπουλα εκτρέφονται και θανατώνονται για το κρέας τους. Γύρω στα 6 δισεκατομμύρια διατηρούνται στη ζωή για ένα χρόνο στην βιομηχανία αυγών, τα οποία παράγουν πάνω από ένα τρις αυγά και μετά στέλνονται για σφαγή. Πάνω από 6 δισεκατομμύρια αρσενικά κοτόπουλα θανατώνονται αμέσως μετά την γέννησή τους, είτε σε θαλάμους αερίων, είτε αλέθονται ζωντανά για να γίνουν ζωοτροφή ή λίπασμα. Συνολικά δηλαδή θανατώνονται πάνω από 50 δισεκατομμύρια κοτόπουλα κάθε χρόνο.

Και ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να πιστεύουν ότι τα ζώα που τρώνε δεν υποφέρουν (πόσο μάλλον πεθάνουν), πάνω από το 99% των κοτόπουλων που εκτρέφονται για το κρέας τους είναι "εκτροφείου", δηλαδή συνωστίζονται σε μεγάλα υπόστεγα μαζί με περισσότερα από 30.000 άλλα πουλιά, και σε κάθε πουλί αντιστοιχεί λιγότερο από 0.092903m², δηλαδή χώρος μικρότερος και από ένα χαρτί Α4. Σε αυτόν τον χώρο θα περάσουν όλη την θλιβερή ζωή τους, μέχρι να δολοφονηθούν και να καταλήξουν σε κάποιο ψυγείο ενός μάρκετ.

Ανεξάρτητα από το πού έχουν εκτραφεί και μεγαλώσει, είτε σε τεράστιες φάρμες είτε σε αγροκτήματα μικρής κλίμακας, τα κοτόπουλα που εκτρέφονται για το κρέας τους έχουν μια αφύσικη και μικρή διάρκεια ζωής. Τα εκτρεφόμενα κοτόπουλα αναπαράγονται επιλεκτικά ώστε να επιτευχθεί το κερδοφόρο βάρος τους σε μόλις επτά εβδομάδες, οπότε και σφάζονται. Επειδή εκτρέφονται ώστε να κερδίζουν γρήγορα βάρος, πολλά από αυτά μένουν ανάπηρα από το ίδιο τους το βάρος και δεν είναι σε θέση να περπατήσουν, ή να υπερασπιστούν τον εαυτό τους από τα άλλα πτηνά που τα ποδοπατούν στο δρόμο προς το σταθμό τροφοδοσίας.

Τα κοτόπουλα, στο τελευταίο 20% της έτσι και αλλιώς σύντομης ζωής, τους το ζουν με χρόνιο και διαρκή πόνο στις αρθρώσεις των ποδιών τους ή με αναπηρία και κατάγματα από την έλλειψη ασβεστίου, λόγω της ακινησίας. Αντίθετα αυτά τα οποία χρησιμοποιούνται για τη συνεχή αναπαραγωγή έχουν περιορισμένη πρόσβαση στην τροφή, ώστε να διατηρούνται όσο το δυνατόν πιο αδύνατα.

Τα κτίρια στα οποία τα κοτόπουλα ζουν, γεμίζουν με μια δηλητηριώδη δυσωδία από υδρόθειο, αμμωνία, και μεθάνιο από τη συσσώρευση των κοπράνων και των ούρων, ένας συνδυασμός που τους δημιουργεί εγκαύματα στα μάτια στο ράμφος και τα πόδια καθώς και έντονα αναπνευστικά προβλήματα. Δεν έχουν φυσικό φωτισμό μιας και δεν διαθέτουν τζάμια. Τα κοτόπουλα λοιπόν δεν έχουν χαρεί ποτέ το άγγιγμα της ακτίνας του ήλιου και δεν έχουν εισπνεύσει ποτέ φρέσκο αέρα. Οι κότες αυγοπαραγωγής ζουν σε συρμάτινα κλουβιά, τοποθετημένα σε συστάδες και δεν έχουν αισθανθεί ποτέ την αίσθηση του χώματος. Η θερμοκρασία σε τέτοιους χώρους κατά τους θερινούς κυρίως μήνες είναι ιδιαίτερα υψηλές και τα πιο αδύναμα ζώα παθαίνουν από θερμοπληξία.

Τα σωματικά κακοποιημένα μωρά, μόλις φθάσουν την ηλικία των 7 εβδομάδων τρομοκρατημένα, μεταφέρονται σε εγκαταστάσεις σφαγείων, για να υποστούν την τελική απόλυτη σκληρότητα του να χάσουν τη ζωή τους.

Δεν υπάρχουν νόμοι που να διέπουν τη μεταχείριση των κοτόπουλων. Λίγο μετά τη γέννησή τους τα κοτόπουλα θα υποστούν το βασανιστήριο της κοπής του ράμφους τους, χωρίς φυσικά κάποια αναισθησία. Τα κοτόπουλα που εκτρέφονται για το κρέας τους και τα κοτόπουλα ωοτοκίας ή αναπαραγωγής αποστέλλονται σε σφαγεία και η μεταφορά τους γίνεται σε όλες τις καιρικές συνθήκες χωρίς τροφή ή νερό και πολύ συχνά είναι πολύωρη ή ακόμα και πολυήμερη. Εκατομμύρια ζώα πεθαίνουν κάθε χρόνο ως αποτέλεσμα των ακραίων συνθηκών μεταφοράς τους, πολύ πριν φτάσουν στο σφαγείο.

Σε ένα τυπικό σφαγείο, τα τρομοκρατημένα κοτόπουλα κρεμιούνται ανάποδα σε δεσμά από τα αδύναμα και συχνά σπασμένα ή ανάπηρα πόδια τους. Σύρονται τότε στα ηλεκτροφόρα καλώδια, τα οποία ακινητοποιούν τα πτηνά, μέσω ηλεκτρισμού αλλά δεν τα σκοτώνουν. Η βιομηχανία τα θέλει να είναι ζωντανά κατά τη διάρκεια της σφαγής, διότι η παλλόμενη καρδιά τους βοηθά στην αποβολή του αίματος από τις κομμένες αρτηρίες του λαιμού τους.

Πολλά από τα πουλιά, καθώς είναι τρομοκρατημένα και ενώ αγωνίζονται για τη ζωή τους, σηκώνουν τα κεφάλια τους για να αποφύγουν την ηλεκτροπληξία και είναι σε πλήρη συνείδηση, όταν οι λαιμοί τους κόβονται. Αν το μαχαίρι δεν κόψει σωστά τους λαιμούς των πτηνών, τότε αυτά βράζονται ζωντανά σε δεξαμενές ζεστού νερού που χρησιμοποιούνται για την διευκόλυνση της αφαίρεσης των φτερών τους. Αυτό συμβαίνει τόσο συχνά ώστε ο κλάδος επινόησε έναν όρο για όσα κοτόπουλα βράζονται ζωντανά το «Redskins».

Ακόμα και όταν αγοράζεις ελευθέρας βοσκής ή βιολογικά αυγά και κρέας στηρίζεις την ίδια ακριβώς βιομηχανία, που καλυμμένη πίσω από πράσινα και οικολογικά αυτοκόλλητα προσπαθεί να σου κρύψει την αλήθεια.

Αν επιλέξεις να ζήσεις ως vegan, θα ελευθερώσεις περισσότερα από 27 κοτόπουλα ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ και θα τα γλιτώσεις από μια φρικτή ζωή και έναν βάναυσο θάνατο. Αν πεις "όχι" στη σάρκα τους και στα αυγά τους, τότε λες ένα ηχηρό "όχι" στη σκληρότητα και στη θανάτωσή τους. Λες "ναι" στην συμπόνια, "ναι" στη δικαιοσύνη, και "ναι" σε έναν καλύτερο τρόπο ζωής.

Tweet